To jedna z tych książek, po których zaczynamy patrzeć na pogrzeby i śmierć trochę inaczej. Bill Edgar, który zajmuje się spełnianiem ostatnich życzeń zmarłych, opowiada o najbardziej nietypowych zleceniach, jakie otrzymał. A tych zdecydowanie mu nie brakuje - od niszczenia erotycznego pokoju zabaw, przez palenie testamentów, aż po przekazywanie rodzinie sekretów, których z jakichś powodów nie mógł wyjawić za życia.
Najciekawsze są jednak nie same szokujące historie, ale ludzie, którzy za nimi stoją. Są tu tajemnice, zakazane miłości, rodzinne konflikty, żale i rzeczy, o których żyjąc nie zawsze potrafimy powiedzieć najbliższym. Edgar pisze dosadnie i bez zbędnego upiększania, ale momentami również bardzo poruszająco.
Tytuł - "Powiernik zmarłych.
Jak spełniam ostatnie życzenia przed śmiercią"
Autor - Bill Edgar
Tłumaczenie - Anna Dobrzańska
Wydawnictwo - Feeria
Gatunek - biografia, autobiografia
Ilość stron - 300
Data wydania - 23.02.2022
ISBN - 9788382251173
Coś więcej o książce...
Jednocześnie sporą część książki autor poświęca własnej historii. I jest to zdecydowanie trudna historia. Pisze o molestowaniu seksualnym w dzieciństwie, bierności najbliższego otoczenia, biedzie, bezdomności, więzieniu i piętnowaniu ze względu na pochodzenie czy status społeczny. To niezwykle głębokie tematy, które wywołując emocje. Czytając była zła, wzruszona i dumna, co dla mnie stanowiło duży plus tej książki.
"Ostatnie życzenia" to opowieść o traumie, ale również o determinacji, nadziei, miłości i próbie zbudowania dla siebie lepszej przyszłości. Najbardziej wybrzmiało dla mnie przesłanie, że trudne doświadczenia nie muszą uczynić człowieka trudnym.
I właśnie tutaj pojawił się mój największy problem z tą książką. Życiorys Edgara jest niewątpliwie ciekawy i niesie ze sobą sporo ważnych treści, ale momentami miałam wrażenie, że czytam dwie różne historie połączone w jedną książkę. Jego przeszłość nie zawsze znajduje konkretne odniesienie do tego, czym zajmuje się zawodowo, a ja chciałam zdecydowanie więcej opowieści zza kulis jego pracy i powodów, dla których właściwie wybrał właśnie tak nietypowe zajęcie. Chciałam opowieści o ostatnich chwilach ludzi, którzy kontemplują swoje życie. Chciałam refleksji, szczerych myśli, jakiejś głębszej formy pożegnania. Chciałam sięgnąć do szkatuły sekretów ostatniej woli, a nie zagrzebywać się w osobistą historię autora.
Odnosząc się zaś do samej formy przedstawionej treści - Książka napisana jest w formie pamiętnika, prowadzonego narracją oczywiście pierwszoosobową - dzięki temu wszystko jest bardzo prywatne, niektóre aspekty nawet intymne, których przedstawienie szerokiej publiczności wymagało od autora dużej odwagi, co bardzo szanuję! Język jakim posługuje się pan Bill jest czysty, dość lekki i przystępny w odbiorze. Sama książka ma odpowiedniej wielkości czcionkę co ułatwia płynne czytanie, dobre proporcje światła na stronie i rozdziały nieprzesadnie rozciągnięte, napisane w sposób na tyle interesujący że chce się pójść o krok dalej, przerzucić kilka stron więcej by poznać rozwój sytuacji - To również jest jej zaletą.
Podsumowanie
Nie znaczy to, że część autobiograficzna jest niepotrzebna. Wręcz przeciwnie - pokazuje człowieka, który mimo tego, co go spotkało, nie pozwolił, żeby te ciężkie doświadczenia zdefiniowały całe jego życie. Po prostu było tego dla mnie trochę za dużo i chwilami przyćmiewało mi to główny motyw książki.
Mimo tego "Ostatnie życzenia" zostawiają po sobie kilka ważnych myśli. To książka o śmierci, ale przede wszystkim o życiu. O tym, że każdy człowiek ma własną historię, sekrety i rzeczy, których inni mogą nigdy nie poznać. I o tym, że czasem największym ostatnim życzeniem człowieka jest po prostu zostać wreszcie naprawdę wysłuchanym...
Źródło grafiki: lubimyczytac.pl
Elizabeth Warren
Komentarze
Prześlij komentarz