"Upiorne opowieści po zmroku" Alvin Schwartz

Od wieków ludzie opowiadali sobie straszne historie. Siedząc przy ogniskach snuli opowiastki o tym co czai się w mroku. W ciemnych izbach, podczas zimowych wieczorów rozprawiali o tym co tajemnicze.. Przekazywali sobie opowieści o duchach, potworach i o niebezpieczeństwie czyhającym w cieniu. Chociaż świat się zmienił i teraz znacznie częściej zasiadamy przed ekranami niż przy ogniskach, to wciąż z fascynacją powracamy do tego co nas przeraża...

Właściwie dlaczego dobrowolnie wzbudzamy w sobie strach? Co sprawia, że od niepamiętnych czasów ludzie z wypiekami na twarzy słuchali i opowiadali sobie mroczne historie? Cóż, być może straszne opowieści pełnią znacznie ważniejszą rolę niż mogłoby się wydawać...

Tytuł - "Upiorne opowieści po zmroku"

Autor - Alvin Schwartz

Wydawnictwo - Zysk i S-ka

Cykl - Opowieści po zmroku (trylogia)

Gatunek - Horror

Data wydania - 01.08., 22.10.2019, 25.02.2020

Ilość stron - 140, 136, 152

ISBN - 9788381166997, 9788381167864, 97888381168304

Coś więcej o książce...

Do sięgnięcia po te książki zachęciły mnie przede wszystkim okładki, które obiecują smakowite wnętrze wypełnione intrygującymi i przyprawiającymi o "gęsią skórkę" opowieściami. Do tego naprawdę cieszą oko! Ale aspekt wizualny to chyba jedyny plus tych książek, ponieważ tym co w nich rzeczywiście znalazłam, jestem po prostu rozczarowana...

Trylogia to to nic innego jak zbiór opowiadań grozy. Autor prezentuje nam krótkie historyjki, o których możemy sobie gawędzić siedząc w ciemnym pokoju w gronie przyjaciół, świecąc sobie latarką w twarz dla lepszego i bardziej złowieszczego efektu. 

Pan Alvin przy niemal każdym z opowiadań podsuwa nam pomysły co do tego, jak zaprezentować daną opowieść by zabrzmiała jeszcze straszniej i sprawiła, że wsłuchujący się w nią przyjaciele "wyskoczą z butów" z przerażenia. Doceniam dobre intencje, jednak... Te historie są naprawdę marne! Nie straszą wcale, za to chwilami wywołują poczucie zażenowania. Niektóre z nich kończą się małym niedopowiedzeniem, sprawiając że w umysłach Czytelników rodzi się potrzeba refleksji i zastanowienia. Inne zaś są nieco pokrętne, dając ten sam rezultat co te niedopowiedziane. To jest dobre, ale w gruncie rzeczy historie, które tworzą książkę czyli fundamenty całej tej piramidy, dla mnie są nijakie. 

Nie czyta się tego źle, zwłaszcza że czcionka jest na tyle duża, iż tekst pochłania się w okamgnieniu. Przyczynia się również do tego sporo światła na stronie i wstawki zawierające ilustracje adekwatne do przedstawianej opowieści. Niemniej jednak uważam, że jeśli podstawa jest słaba to cała konstrukcja nie będzie miała racji dobrego bytu.

                                                          

Podsumowanie 

Być może mam takie odczucia ponieważ nie jest to mój poziom literacki i te książki nie są przeznaczone dla dojrzałych Czytelników. To mogą być fajne baje dla nastolatków, którzy zechcą poczuć dreszczyk emocji spotkając się na nocowance u kogoś z grupy znajomych. Dla dorosłych i zaprawionych w boju z literaturą grozy, trylogia "Upiorne opowieści po zmroku" będzie zbyt infantylna i pozbawiona smaku. Nie wywoła niczego poza grymasem niezadowolenia i braku satysfakcji. Może się również okazać stratą czasu i dziecięcym bajdurzeniem, jeśli nie podchodzi się do nich jako do zwyczajnego zabójcy czasu, który nie wymaga nadwyrężania szarych komórek. 

Źródło grafiki: lubimyczytac.pl

Elizabeth Warren