Czemu właściwie mają służyć poradniki? Otóż poradniki mają na celu przede wszystkim wspierać - Zarówno w zdobywaniu nowych umiejętności, doskonaleniu się w tych już zdobytych, a także w rozwiązywaniu problemów i osiąganiu nowych celów w sposób przystępny i uporządkowany. Niemal w każdej dziedzinie możemy odnaleźć przydatny zbiór porad i wskazówek, które udzielą odpowiedzi na zajmujące nas pytania. Poradniki mogą mieć istotne znaczenie dla osób, które borykają się z problemami natury psychicznej (Poradniki traktujące o sferze psychologii człowieka). Konkretne treści przekazane w dobry sposób, z zachowaniem szacunku do istoty problemu mogą poszerzyć horyzonty, powiększyć "pole widzenia" albo "otworzyć oczy" na to, z czym faktycznie się zmagamy. Mogą stanowić dodatkowe wsparcie dla osób będących w terapiach i ułatwić funkcjonowanie jeśli podejdziemy do nich z nastawieniem na pracę. Oczywistą oczywistością jest fakt, że książki nie mogą zastąpić fachowej pomocy psychoterapeuty czy psychiatry, ale mogą otworzyć drzwi, które do tej pory były zamknięte. Mogą ukierunkować na dane zagadnienie, wyjaśnić po krótce "z czym ono się je" i nakreślić jakiś plan działania, aby wyjść z zamkniętego kręgu uporczywych schematów. Niemniej jednak nigdy nie zachęcałam i nie będę tego robić, do stawiania sobie diagnoz na podstawie książek czy przeczytanych gdzieś artykułów. To może być naprawdę niebezpieczne, więc zawsze warto zasięgnąć opinii specjalisty. Książki mają pomóc, a nie stać się narzędziem do wyrządzenia jeszcze większej krzywdy.
Po poradniki zaczęłam sięgać kiedy rozpoczęła się moja osobista, wewnętrzna walka. Szukałam dodatkowych wyjaśnień i sposobów na rodzenie sobie z tym co mnie spotkało i w jaki sposób mnie to ukształtowało. I tak jak już wcześniej wspomniałam, pomoc doświadczonego psychoterapeuty była priorytetową i największą bronią w tej bitwie, to by jeszcze lepiej sobie poradzić, postanowiłam zdobywać dodatkową oręż. Co prawda nie mam wielkiego doświadczenia jeśli chodzi o różnorodność, ponieważ tak naprawdę czytam te książki od stosunkowo niedługiego czasu. Trafiałam na tytuły bardzo złe z mojego punktu widzenia, ale udało się znaleźć również te dobre. I dziś pokażę te, które okazały się stanowić dla mnie coś, co pomogło mi zrozumieć jeszcze więcej, odkryć coś czego nie odkryłam na sesjach w gabinecie... Może to nie jest nic nader wybitnego, ale dla mnie okazało się być cenne, więc chciałabym się tym podzielić. Wspomnę też o takich, które nie wniosły w moje życie niczego szczególnego i do których radziłabym podejść bez większych oczekiwań.
Pierwszą książką, która pomogła mi w jakiś sposób zidentyfikować siebie, była ta napisana przez Federicę Bosco, pt. "Mówili, że jestem zbyt wrażliwa" (Wydawnictow Feeria). Autorka świetnie tłumaczy pojęcie HSP czyli High Sensitive Person, cierpliwie i w sposób przystępny opowiadając o schematach znaczących funkcjonowanie osób wysokowrażliwych. Do czytelnika odnosi się konkretnie ale bardzo łagodnie, zachowując przy tym równocześnie powagę i swoiste ciepło, z którego bije przekonanie "Rozumiem Cię. Nie dzieje się z Tobą nic złego. Jesteś po prostu wrażliwa". Autorka nie ocenia, a wspiera. Czytając miałam wrażenie, że czytam o sobie, o sytuacjach z moim udziałem w których nie potrafiłam się poprawnie odnaleźć i odpowiednio zareagować... To było przedziwne uczucie, które przyniosło ze sobą wzruszenie. Kiedy wydaje Ci się, że czujesz więcej i głębiej niż inni, przeczytaj tę książkę. Pomoże Ci ona określić pewne wartości, udzieli rad jak sobie poradzić z czyś czego nie do końca rozumiesz. I przekona Cię, że pragnienie "wyłączenia", tudzież pozbycia się emocji to nie jest dobre wyjście. Dzięki temu co czujesz jesteś człowiekiem...
Kolejna pozycja to "Kto decyduje o tym, ile znaczysz? Prawda o poczuciu własnej wartości" autorstwa Izy Maliszewskiej (Wydawnictwo Feeria). Książka ta traktuje przede wszystkim o poczuciu własnej wartości, o jego budowie i podkopywaniu jego fundamentów. Mówi o tym, że myśli które kreujemy nie zawsze są nasze i nie określają naszej wartości. Bardzo wiele osób myśli o sobie źle, nawet jeśli na głos o tym nie mówi. A myśli to energia, która kształtuje obraz naszej rzeczywistości. Mówi się o tym, że myśli mają moc sprawczą, dają nam moc szczególnej zmiany i właśnie o tym autorka chciałaby opowiedzieć, w jasny sposób przedstawiając fakty które pomogą zmienić perspektywę i finalne podejście do samego siebie. Jest w niej trochę fachowych określeń, czasem miałam wrażenie że treść znaczy odrobina filozofii, jednak czytało się przyjemnie i szybko. W książce znajdują się również praktyczne ćwiczenia jakie można wykorzystać stawiając kroki ku lepszej wersji siebie. Dla mnie była to satysfakcjonująca lektura, pozwalająca zrozumieć jak bardzo ważne jest to co myślimy o sobie; A przede wszystkim uświadomiła mi, że można to naprawić na tyle, by żyło się lżej.
"Sekret wędrowca. Siedem najważniejszych decyzji Twojego życia" (Wydawnictwo Esprit), którą prezentuje nam Andy Andrews, opowiada o pewnym mężczyźnie, który miał w życiu wszystko co ważne i o tym jak pewnego dnia to utracił. I wydawałoby się, że to koniec podróży, a okazało się że to dopiero początek. Ta książka przynosi nam refleksje niemal z każdej strony, pozwalając zastanowić się nad obecnym i przyszłym życiem. Autor ma w sobie jakąś energię, która motywuje do lepszego myślenia i skuteczniejszego działania. Na kartach tej książki był dla mnie mądrym przyjacielem, który mówi "Wszystko będzie dobrze. Masz w sobie wystarczająco dużo siły by podołać temu co Cię trapi". Ale nie głaskał mnie po głowie, nie klepał po plecach. Słowem sprawiał, że czułam w tym przekazie ważną głębię, w której odnajdę cenne wskazówki. To nie jest prosta lektura, a taka nad którą trzeba się trochę zastanowić. Dla mnie była piękna...
Niestety są też i takie poradniki, które nie wznoszą w Twoje życie niemal niczego. Poruszają jakiś temat, często bardzo istotny społecznie ale masz wrażenie że jest spłycony do maksimum a przekazane rady są w stylu "uśmiechnij się i żyj"...
Książką z takiej kategorii, która mnie rozczarowała to ta napisana przez panią Joannę Godecką, pt. "Przestań się zamartwić" (Wydawnictwo Muza). Pani Godecka porusza w niej istotną kwestię zjawiska nazywanego w psychologii katrastrofizacją. Pojęcie to oznacza zaburzenie poznawcze, które polega na automatycznym przewidywaniu najgorszego scenariusza, na snuciu "czarnych myśli" i wyolbrzymianiu negatywnych skutków jakichś zdarzeń, mimo braku dowodów które określałyby taki stan rzeczy jako autentyczny. Zamartwianie się na wyrost, pytania "A co jeśli..." i niekończące się myśli zamykające się w pojęciu overthinking. Temat negatywnego myślenia dotyka bardzo wielu ludzi i jest to poważne zjawisko, z którym trzeba konsekwentnie pracować. Nie jest to łatwa przeszkoda, ale do pokonania. Problem w tym, że czytając tę książkę miałam wrażenie infantylnego, pobieżnego podejścia do tematu, który w pewien sposób został niezwykle uproszczony. Mimo, że autorka obiecuje poprawę sytuacji, przy tym oferując narzędzia, dzięki którym uwolnisz się od paraliżującego lęku i poczucia wypalającej Cię niesprawiedliwości, to po skończeniu byłam zawiedziona otrzymaniem scyzoryka, kiedy liczyłam na dobrze zaostrzony miecz... Dla mnie ta lektura okazała się trochę banalna, trochę o niczym choć przecież temat szczególny. Chwilami taka "na około". "Przestań się zamartwiać" wyposażyło mnie w jakąś dodatkową wiedzę i mniej lub bardziej skuteczne sposoby na ograniczenie do minimum zamartwiania się, jednakże nie było niczym szczególnie odkrywczym i ostatecznie nie stanowiło dla mnie pomocy w uwolnieniu się od przejmowania się niespełnionymi oczekiwaniami.
Kolejnym niewypałem okazała się być dla mnie książka pt. "Jak uciszyć wewnętrznego krytyka i uwierzyć w siebie" (Wydawnictwo Muza), napisana przez Alinę Adamowicz i Joannę Godecką. Panie w swojej książce poruszają temat wewnętrznego głosu, który sabotuje nasze działania i odcina nam drogę do odkrywania świata. Zjawisko to jest często spotykane u naprawdę wielu ludzi... "Nie dasz rady!", "Nie uda Ci się", "Są od Ciebie mądrzejsi" - Niestety należę do osób, które często słyszą to we własnej głowie. Wewnętrzny krytyk to mechanizm, który wykształcił się w dzieciństwie tych, których głos nie miał znaczenia, które bardzo często były porównywane do innych dzieci, które miały być chronione a tak naprawdę uczone, że życie jest niebezpieczne a one są zbyt słabe żeby stawić mu czoła. To bardzo przykry schemat, ale niestety działa pełną parą w życiu dorosłym i utrudnia nam zdrowe cieszenie się z małych rzeczy i odkrywanie tajemnic tego co nas otacza. Strach jest zdrowy wtedy kiedy nas nie ogranicza, zaś pan krytyk czasem pcha wręcz w paranoję. Ta książka miała wyjaśnić przyczyny jego działania i podać sposoby na to jak sobie z nim radzić. Tymczasem dostajemy obszerne wywiady pozbawione merytoryki, za to przesadnie rozciągnięte. Skończyłam lekturę z przeświadczeniem, że ta książka może być okay ale dla młodzieży. Dla osób dorosłych może okazać się niedopowiedziana.
Przede mną jeszcze wiele książek, które chciałabym przeczytać, a które liczę na to że w jakiś sposób zmotywują mnie do zmiany światopoglądu i przewartościowania w moim życiu. Należy jednak pamiętać, że tego typu poradniki to jedynie wskazówki. Prawdziwą pomoc możemy uzyskać jedynie w trakcie sesji z doświadczonym psychologiem bądź psychoterapeutą. Nie bójmy się walczyć o siebie! końcu my sami jesteśmy tą osobą, z którą spędzimy resztę życia. Warto jest więc się kochać :)
Źródło grafiki: lubimyczytac.pl
Elizabeth Warren
Komentarze
Prześlij komentarz